|
|
1990: Appartement Rhodos Palace - Ixia - Rhodos - Griekenland
Na een weekje kon de oranje kleding weer in de koffer, want Nederland kon niet echt winnen. De laatste week kregen we ernstige lekkage in onze badkamer en we moesten verhuizen van appartement. Er kwamen 2 mannen om al onze koffers te versjouwen. Wij zaten links in het appartement naast Piet & Marjan en die zaten lachend op hun terrasje terwijl wij de mannen volgde die al onze spullen aan het sjouwen waren. Na afscheid van onze buren (Piet&Marjan) genomen te hebben bleken we te verhuizen naar het appartement rechts van Piet & Marjan. Heel erg komisch allemaal.
- omhoog -
1991: Hotel Zakantha Beach - Zakynthos - Griekenland
We hadden scooters gehuurd en waren op een strandje beland met de naam Gerakas....................... Na een tijd liggen, luisterend naar het kabbelen van de zee op het strand en zonnend in de zon??? hadden de jongens er al weer even genoeg van en gingen op pad. Zo gezegd, zo gedaan, Dré en ik (lees Piet) even op ronde langs de gigantische stenen duinen die de Grieken hier in 1383 hadden neergelegd (zie Triviant). Na een schitterende foto en een kleine pitstop om het afgebroken vocht te losen zijn we verder getogen over het zeer oneffen pad van kiezels en rotsen. Aangezien Dré zijn breezan had en ik (Pierre) mijn schoenen had vergeten (kan gebeuren in die hitte), was dit een barre tocht die we door de barre omstandigheden na een kwartier moesten onderbreken en de aftocht bliezen richting strandstoel en paraplu. Na ingesmeerd te zijn door de dames zijn we aan de volgende tocht begonnen die in tegenovergestelde richting van onze korte eerste tocht was. Deze looptocht (was de bedoeling) zo als eindstation een inham in de bergketen moeten hebben (dit kwam anders uit). Na eerst enkele mensen in het overbekende Adam en Eva tenu gadegeslagen te hebben (sommige op leeftijd zijnde vrouwen die een zeer "tochtige" houding hadden trokken door hun overdadige geur onze aandacht). Dit maal met schoenen en zonder "brezan" kwamen we wederom bij enkele gigantische rotsen aan, die niet gespaard van enigerlei anti aard schokveren naar beneden waren gevallen tijdens de bekende Zakynthose ? aardschokken.
Toen Dré, hij dacht dat het makkelijker was langs de waterkant te lopen i.v.m. zijn breez-loze enkel, een lichte kreet gaf en zijn rechterhand de lucht in stak i.v.m. een technische fout, dacht ik daar gaat hij maar door een niet van deze wereld zijnde reaktie hield hij zijn motorzoom camera boven water. Na dit hachelijke avontuur, ik kwam niet meer bij, maar dat gebeurt vaker dat mensen gaan lachen ten tijde van spanning, zijn wij verder getogen richting inham. Eindelijk na enkele omwegen via schijnpaden, aangekomen op de plaats van bestemming bleek er helemaal geen inham te zijn. (wij begonnen aan ons denk c.q. kijkvermogen te twijfelen maar hebben het maar op een fata morgana gehouden). Dré aanvaardde de terugtocht nu maar zwemmend dat leek hem veiliger, en na mij volgestopt te hebben met zijn bijna onderwaterzoomcamera en zijn afgetrapte slippers ('s avonds kocht hij nieuwe, dus hadden we ze wel achter kunnen laten) sprong hij te water als een ware schoonspringer en zwom terug naar de naakte bewoonde wereld en ik kon weer over de rotsen klimmen want iemand moest op het droge blijven vanwege alle spullen. Zo kwamen wij, na nog even door de vis-buurt gelopen te hebben zwaar vermoeid van de doelloze tocht weer terug bij onze dames en stoelen waar we aan onze verdiende middagrust genoten ..... Scheepswrak ontdekt op een strandje
Dré ik zei nog zo: - omhoog -
|
|
|
